Het in kaart brengen van de regelgeving voor geothermische energie
Een nieuwe EU-studie brengt de regelgeving, vergunningen en financiering van geothermische energie in kaart in de verschillende lidstaten. Deze studie vormt de basis voor het actieplan voor geothermie van de Europese Commissie, dat onderdeel uitmaakt van de strategie voor verwarming en koeling.
Introductie
Geothermische energie is een van Europa's meest onderbenutte hernieuwbare energiebronnen en biedt stabiele, koolstofarme verwarming, koeling en elektriciteitsopwekking. De gefragmenteerde regelgeving, vergunningsprocedures en financiering in de verschillende lidstaten belemmeren echter de verdere ontwikkeling ervan. Ecorys heeft een studie uitgevoerd naar de regelgeving, vergunningsprocedures, beschikbaarheid van gegevens en financiering voor geothermische energie in de EU, inclusief inzichten uit IJsland, Turkije, Canada en de VS. Deze studie dient als basis voor het Geothermische Actieplan van DG ENER, dat onderdeel uitmaakt van de EU-strategie voor verwarming en koeling.
Achtergrond
Geothermische energie kent een lange geschiedenis in Europa, van het stadsverwarmingssysteem in Chaudes-Aigues in Frankrijk in de 14e eeuw tot de eerste geothermische energiecentrale ter wereld in Larderello, Italië, die sinds 1913 in bedrijf is. Ondanks deze rijke geschiedenis draagt ​​geothermische energie momenteel slechts ongeveer 0.2% bij aan de elektriciteitsproductie en 0.7% aan de warmtevoorziening in de EU, hoewel geologische studies wijzen op een veel groter onbenut potentieel, waaronder meer dan 300 TWh aan warmteproductie per jaar in Duitsland alleen. Het realiseren van dit potentieel is afhankelijk van het overwinnen van de regelgevings-, vergunnings- en financieringsbarrières die sterk verschillen per lidstaat.
Belangrijkste bevindingen
- De regelgeving rondom geothermie is zeer gefragmenteerd binnen de EU., met aanzienlijke verschillen in juridische kaders, bestuursstructuren en vergunningsvereisten tussen de lidstaten.
- Vergunningverlening vormt een grote belemmering., met name voor diepe geothermische projecten, vanwege langdurige, complexe procedures waarbij meerdere instanties betrokken zijn, beperkte administratieve expertise en inconsistente toepassing van milieubeoordelingen.
- De beschikbaarheid en toegankelijkheid van gegevens blijven ongelijk., met gefragmenteerde normen, vertrouwelijkheidsbeperkingen en beperkte administratieve capaciteit, wat het exploratierisico en de investeringsonzekerheid vergroot.
- Financiële steun is schaars., met name bij diepe geothermische projecten, waar specifieke mechanismen voor risicodeling voor exploratie- en boorrisico's nog steeds zeldzaam zijn.
- Eigendomsstructuren verschillen in omvang en toepassing. Ondiepe geothermische systemen worden doorgaans particulier gefinancierd door gebouweigenaren, terwijl diepe geothermische warmteprojecten vaker worden opgezet als gemeentelijke initiatieven of publiek-private partnerschappen.
- Uitdagingen aan de vraagzijde beperken investeringen.Dit omvat onder meer de afhankelijkheid van stadsverwarmingsnetwerken en de moeilijkheid om tijdens de projectontwikkeling een stabiele klantenbasis te verwerven. Projecten die afhankelijk zijn van één of enkele grote afnemers (bijvoorbeeld de landbouw of industrie) of die gecombineerd worden met andere inkomstenstromen zoals lithium- of mineralenwinning, zijn beter in staat dit vraagrisico te ondervangen.
- Belangrijkste beste praktijken Dit omvat gestroomlijnde en gedifferentieerde vergunningsprocedures, en gecentraliseerde digitale informatietools zoals portals voor geothermie, vergunningskaarten en bestemmingsplannen.
